Küçük bir sömürüdür AŞK..

Aşk, ilk insanın kalbine düşen ilk hayat belirtisiydi belki.Aşıksan yaşıyordun.Ve bu yüzden Allah aşık önce gelendi.Olması gerekendi belkide kalplerde.çift yaratılmış insanoğlunun mührüydü ya da.Değeri hep bilinesi  bu güzel duygu.Tam olarak bir yeri de  yoktu zamanı da.  bu kadarda kördü kıpırtısı.İlk başlarda belki güzel geldi insana.Tatlı bir his bıraktı gönüllerin damağında.Uğruna hayatlar feda edilircesine sevildi,İstendi de  çok defa.İlk tohumları hep özenle atıldı, ve meyvesi kuvvetlendi....Gel zaman git zaman Tüketti kendisini.Tüketen neydi kimse bilemedi, dermansız bir hastalık gibi bulaştıda zamanla.  sevmenin sınırı olduğunu geç anladı sevenler. Sevdikçe azaldığını hissetti yürekler.Aslında hep tersi öğretilmişti kalplere. seversen yaşarsın. seversen kazanırsın. sanki sonsuz bir ırmak gibi gösterildi gizliden.sevenle sevmeyen aykı kefeye bile konulmadı. Her zaman paylaşıldı yüreklerde herkesle. Kör de etti sevenleri. hemde ne kör ama. Gözler görmez, yürek işlemez oldu. seven bin pişman zamanlar buluverdi avuçlarında. Sevdikçe tükendi insan,tükendikçe yitirdi aşkı.Farkına varmaları geç oldu ve geç açıldı gözleri. Acemice yüreklerde harcanarak tüketildi aşk. Hemde kimler uğruna. Oysaki küçük bir dipnot geçmişti herzaman aşkın altından.^ Sevmek yürek ister.^Aşkın sömürgesi oluyorsan,tükenirsin o aşkla beraber...bilge insana sevgiler:)))